Αγιογραφία με στιλβωτή επιχρύσωση σε φυσικό ξύλο φλαμουριάς. Το ξύλο έχει προετοιμαστεί εν θερμώ και επιχρυσωθεί με φύλλα χρυσού 22Κ, σύμφωνα με την παραδοσιακή βυζαντινή τεχνική. Η αγιογράφηση έχει πραγματοποιηθεί με τη χρήση αβγοτέμπερας, με σκοπό τη βέλτιστη απόδοση και αντοχή των χρωμάτων.
Ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης υπήρξε μια σπουδαία μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού. Η πατρική του στοργή και οι διδαχές του άφησαν ανεξίτηλη την παρουσία του στη μοναστική κοινότητα, αλλά και στο πλήθος των πιστών που κράτησαν την ασκητική του μορφή ως πρότυπο. Οι άνθρωποι προσφεύγουν σε αυτόν ζητώντας την προστασία και τη φροντίδα του.
Η βαθιά πνευματικότητα και το ψυχικό φως του αγίου γινόντουσαν εύκολα αντιληπτά από τους ανθρώπους που βρισκόντουσαν κοντά του.
Ο άγιος είχε το χάρισμα της προόρασης. Συχνά προέβλεπε γεγονότα και καταστάσεις, αναγνώριζε ονόματα και ανθρώπους για τους οποίους δεν είχε πληροφορηθεί νωρίτερα. Είναι χαρακτηριστικά τα πάμπολλα παραδείγματα λαϊκών και μικρών παιδιών, που ο άγιος αποκάλεσε τυχαία με το όνομα το οποίο όντως έλαβαν αργότερα, όταν τελικά εκάρησαν μοναχοί.
Η χάρης του αγίου ήταν φανερή και εντός των μυστηρίων της εκκλησίας. Είχε αξιωθεί να βλέπει και να βιώνει καταστάσεις οι οποίες δεν είναι προσβάσιμες σε κάθε άνθρωπο. Όπως εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος σε έναν άλλον ιερομόναχο, ήδη από την πρώτη Θεία λειτουργία που τέλεσε, είχε τη χάρη να νιώθει και να βιώνει αισθητά τη μεταβολή της ουσίας των Θείων δώρων. Αισθανόταν την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, καθώς και τους αγγέλους που συλλειτουργούσαν μαζί του. Μάλιστα, έβλεπε μέσα στο δισκάριο το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και αδυνατούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του μπροστά στη θεία θυσία.
Ακόμη, είχε εμπειρία της ευωδίας των ιερών λειψάνων. Σύμφωνα με μαρτυρία, όταν κάποτε του ζητήθηκε να εξηγήσει την ευωδία αυτή σε μια ομάδα πιστών που τον είχαν επισκεφθεί, εκείνος έσκυψε το κεφάλι του και άρχισε να προσεύχεται. Ο χώρος γέμισε από δροσερό άρωμα. Ο άγιος εξήγησε πως δεν θα μπορούσε να περιγράψει την ευωδία και έτσι προσευχόταν στον Θεό για να την κάνει εκείνος φανερή.
Μεταξύ άλλων, ο άγιος ήταν ανοιχτόκαρδος, κατάφερνε να προσεγγίζει και να νουθετεί τους ανθρώπους γύρω του με πραότητα, συχνά ακόμη και με χιούμορ. Έλεγε ιστορίες και μεταχειριζόταν αλληγορίες για να αναδείξει την ουσία των πραγμάτων, ενώ δεν δίσταζε ακόμη να αλλάζει τη φωνή του χαριτολογώντας και μιλώντας με τρόπο οικείο.
Ακόμη και όταν έμεινε κατάκοιτος εξαιτίας του πρώτου εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη, ο άγιος δεν έχασε το ψυχικό του σθένος. Ενώ βρισκόταν σχεδόν σε κατάσταση τετραπληγίας, κατάφερνε να επικοινωνεί με τους γύρω του με ισχνές αντιδράσεις. Συχνά χαμογελούσε στην παρουσία των άλλων, στο άκουσμα των ιστοριών που συνήθιζε να λέει και ο ίδιος ή στην περιγραφή χαρμόσυνων γεγονότων και καταστάσεων.