Κέρινη εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας

Στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, υπάρχει μια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας. Πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον Ευαγγελιστή Λουκά. Σύμφωνα με τον θρύλο, η εικόνα ανήκε στην Βικτωρία, σύζυγο του εικονομάχου πατρικίου Συμεών, η οποία την έριξε  στη θάλασσα για να τη σώσει από την καταστροφή. Έχοντας κάνει το εκπληκτικό ταξίδι, η εικόνα της Παναγίας έφτασε ως εκ θαύματος στον αρσανά της μονής Φιλοθέου. Ταυτόχρονα, στο σημείο όπου η εικόνα έδεσε, άρχισε να αναβλύζει μια ιερή πηγή. Οι μοναχοί του μοναστηριού βρήκαν την εικόνα και τη μετέφεραν με πομπή στο καθολικό της Φιλοθέου.

Η εικόνα είναι γνωστή για πολλά θαύματα. Ένα από τα γνωστότερα είναι το θαύμα, σε έναν μοναχό της Φιλοθέου τον 18ο αιώνα. Ανάβοντας τα λυχνάρια του ναού και τιμώντας την εικόνα, συχνά απευθυνόταν στην Παναγία με το ερώτημα γιατί, φροντίζοντας όλες τις άλλες ιερές μονές που άκμαζαν, άφησε τη Φιλοθέου στην ένδεια. Και έτσι ένα βράδυ έθεσε και πάλι στην Παναγία το ερώτημά του, μετά το οποίο κάθισε να ξεκουραστεί δίπλα στην εικόνα και αποκοιμήθηκε. Σε ένα όνειρο του εμφανίστηκε η Παναγία και του είπε:

"Γιατί, παιδί μου Ιωάννη, εκφράζεις συχνά δυσαρέσκεια, λέγοντας ότι εγώ φροντίζω για τα άλλα μοναστήρια του Αγίου Όρους και μόνο αυτό το μοναστήρι υποφέρει και είναι φτωχό; Να είσαι βέβαιος ότι φροντίζω για όλα όσα πρέπει να φροντίζονται, αλλά αποφάσισα έτσι ώστε οι μοναχοί και οι ηγούμενοι αυτής της μονής να μην αναλώνονται εξ ολοκλήρου στα γήινα πράγματα, αλλά να αναζητούν τη σωτηρία τους. Σταματήστε να Με ενοχλείτε, διότι Εγώ είμαι ο φύλακας αυτού του μοναστηριού. Δεν χρειάζεται να ασχολείστε με αυτό, αλλά με τον ναό Μου και τη σωτηρία της ψυχής σας".

Μετά από αυτά τα λόγια, ο μοναχός ξύπνησε και έντρομος άρχισε να προσεύχεται δακρυσμένος για συγχώρεση, και στη συνέχεια είπε στους αδελφούς του μοναστηριού τι είχε συμβεί.

Η Παναγία Γλυκοφιλούσα είναι το κυριότερο κειμήλιο της μονής Φιλοθέου. Είναι τοποθετημένη σε μαρμάρινο προσκυνητάρι, το οποίο δόθηκε στη μονή ως δώρο από τον Αρχιμανδρίτη Καισάριο το 1851.